

De LVK 2026 finale zal de geschiedenisboeken ingaan als een van de spannendste ooit. Tijdens de 50ste editie van het Limburgs Vastelaovesleedjes Konkoer volgden ontlading, blessureleed en boe-geroep elkaar in hoog tempo op. In een uitverkochte zaal in Landgraaf, met bijna 8000 toeschouwers en een groot publiek via tv en livestream, werd Pruuf Mar uiteindelijk gekroond tot winnaar na een bloedstollende ontknoping.
De finale kende een ontknoping met een gouden randje. Voorafgaand aan de laatste stemronde stonden Pruuf Mar en Van Lieshout en Arts exact gelijk met ieder 31 punten. Met nog 15 en 16 punten te verdelen, was alles mogelijk. Het Venrayse duo Van Lieshout en Arts had de afgelopen jaren al bewezen publiekslieveling te zijn met eerdere successen als Dânsmesjien en Ik wooj nie gaon. De vraag hing dan ook voelbaar in de zaal: zou het dit keer wéér net niet worden?
De spanning liep zo hoog op dat Rob Arts zich hoorbaar tot presentator Ruud Kleinen richtte met een geïrriteerd “Schiet op man!”, een uitspraak die perfect de collectieve zenuwen van artiesten én publiek samenvatte. Uiteindelijk gaf zowel de vakjury als de publieksjury de doorslag in het voordeel van Òp Karákter. Met 47 punten tegen 46 ging de overwinning naar Pruuf Mar. De ontlading bij broer en zus Stef en Tamara was enorm.
Sportief waren de felicitaties van Van Lieshout en Arts, al viel ook de term “Bjorn & Mieke-syndroom”: de eeuwige tweede, maar wel voor altijd onderdeel van de LVK-historie.
Voor componisten Roel Gommans en Jules Reivers was de avond in zekere zin minder spannend. De vraag was niet óf zij zouden winnen, maar met wie. Het succesvolle duo tekende voor maar liefst vier nummers in de top vijf, waaronder de nummers van Pruuf Mar en Van Lieshout en Arts. De Bertha Paulissen Wisseltrofee kwam daardoor onvermijdelijk in hun handen terecht, onder luid applaus en met veel lof van de artiesten.
Lang leken Andy en Roy uit Valkenburg zelfs op weg naar de winst. Met Gebaore Um Te Laeve maakten zij diepe indruk, ondanks een flinke tegenslag. Roy liep bij opkomst van het podium een spierscheuring in zijn kuit op, maar besloot op pure wilskracht het optreden af te maken. Zittend en strompelend volgde hij later de puntentelling. Een derde plek met 37 punten voelde dan ook als een overwinning op zich.
Voor Spik en Span, vijfvoudig LVK-winnaar, werd al vroeg duidelijk dat een zesde titel er dit jaar niet in zat. Met Nel in häör tijgervel eindigden zij op een gedeelde achtste plaats. De sfeer bleef echter onverminderd goed. “Komt doordat hij in België is gaan wonen,” grapte Jo over Niek, waarmee de mannen bewezen dat relativering ook een kunst is.
Zoals elk jaar ontbrak ook de controverse niet. Herriemenie Miserabel uit Heerlen gold voor velen als gevaarlijke outsider en speelde in Landgraaf bijna een thuiswedstrijd. Toch kende de jury slechts drie punten toe, wat leidde tot kort boe-geroep vanuit de zaal. Het verschil tussen jury en publiek werd pijnlijk zichtbaar toen Miserabel bij de publieksstemming wél 14 punten kreeg. Eén ding is zeker: Gein zîn um ut aaf te lieëre zal deze vastelaovend overal luid worden meegezongen.
Vooraf klonk kritiek op het lage aantal vrouwen in de finale: slechts drie tegenover 146 mannen. Toch was het uiteindelijk Tamara Koonings van Pruuf Mar die meedeelde in de winst. Niet voor het eerst overigens, want ook in 2023 stond Pruuf Mar al bovenaan. Hopelijk werkt dat inspirerend voor toekomstig vrouwelijk talent.
Een bijzonder en emotioneel moment was de terugkeer van Frans Theunisz op het podium. Na maanden van gezondheidsproblemen beklom hij zichtbaar moeizaam het podium, maar zijn woorden maakten alles duidelijk: “Gaon nog neet naor hoes, veul miech heij zoe thoes.” De zaal stond als één man achter hem.
Zo ziet de volledige eindstand van het 50ste LVK eruit:
Politiemacht houdt tientallen Zweedse voetbalsupporters staande bij De Geussel. Lees hier meer!
Nieuws uit heel Limburg lezen? Klik dan hier!



